الامرالثانی : مرحوم خراسانی  در این قسمت از مبحث خود در مورد رابطه لفظ با معنی بحث دارند و اول در مورد تعریف وضع به عنوان اسم مصدری می فرماید وضع لفظ برای معنی یک نحوه اختصاص یافتن لفظی بمعنای است که ثمرهء این گونه وضع هم در ارتباط خاص ایجاد شدن بین لفظ و معنی می شود. البته مرحوم بادكوبه ای در هدایة الاصول1 ص18 در مقام بیان نحوهء وضع فرموده المراد من الوضع فی المقام هو الاعتباری که وضع تکوینی را مردود میداند. در توضیح وضع هم قبل از این فرموده که الوضع عبارة من التصور المحمول و من کون اللفظ علامة للمعنی  این یک نوع تعریف وضع است  در تعریف دوم فرموده عرف بعض ان الوضع تخصیص شیء بشیء بحیث متی اطلق او احس الشیء الاول فهم منه الشیء الثانی. البته مشکل این تعریف تقسیم شیء به نفسه است که مرحوم با دكوبه ای عنوان داشته. گرچه این ایراد قابل دفع است. مرحوم خراسانی پای لفظ را درمیان دانسته اما بخاطر تعمیم به سایر الات دال به معنی می توان گفت که الوضع هو نحو اختصاص دال بالمعنی تا دامنه وسیعی داشته باشد.اما در مورد چگونگی وجود این علاقه که از چه نوع مقوله می باشد مرحوم فانی در اراء  حول مبحث الالفاظ فی علم الاصول1 ص33 فرموده که من الاعتباریات التی موطنها اذهان عامة العرف. تا اینکه در مورد علت مبقيه این اختصاص هم فرموده یحتاج هذا الامر الاعتباری فی بقائه الي تنفیذ العرف له بعطف اللحاظ الیه و استعمال اللفظ فی المعنی. اقای طباطبائی قمی اعلی الله مقامه الشریف در تعریف وضع بعد از خدشه دار دانستن تعریف مرحوم خراسانی در کتاب اراؤنا فی اصول الفقه 1 ص9 فرموده الحق ان یقال ان الوضع عبارة عن تعهد المتکلم  بانه متی تلفظ کذایی اراد ذلک المعنی الفلانی . اما اینهم مخدوش است چون در فهم معنی که متکلم دخیل نمی باشد تا اراده اش در فهم مخاطب مؤثر باشد. و لذا تعریف سابق بهتر بنظر میرسد. مرحوم بروجردی هم د رالحاشیة علی الکفایة الاصول  ج1 ص18 در مورد وضع فرموده اعلم ان حقیقة الوضع عبارة عن ربط خاص که خیلی تعبیر جامعی است. بین اللفظ والمعنی مرحوم ایروانی در مورد چگونگی دلالت کردن الفاظ بمعنای مربوطه در نهایة النهاية ص6 فرموده ان الاصل الدلالة و الاشارة باللفظ ای المعنی ذاتیة و کون هذه الاشارة الي معنی خاص من بین سائر المعانی وضعیة. که یک نوع تفکیک دلالت لفظ بمعنی و فهم مخاطب را ایشان ترسیم نموده اند. که بحق هم هست. اما دلالت ذاتی نیست همان طور که مرحوم امام خوئی در مصباح الاصول 1 ص43 فرموده که ان القول بالمناسبة الذاتیة بین اللفظ و المعنی باطل. و لذا میتوان در تعریف وضع گفت که وضع یک گونه انسباق معنای است که از منسبق خاصی خطور میکند. ما این تعریف وضع را جامع ترین تعاریف میدانیم .

Powered By
  BLOGFA.COM